សេចក្តីថ្លែងការណ៍

សង្គមស៊ីវិលជាតិនិង​អន្តរជាតិ​ សម្តែង​ការ​មិន​ពេញ​ចិត្ត​ជា​ខ្លាំង​ចំពោះការបន្តឃុំខ្លួនអ្នកការពារ​សិទ្ធិ​មនុស្ស​ និងអំពាវនាវ​ឲ្យបញ្ឈប់​ជាបន្ទាន់នូវ​ការយាយីតាម​ផ្លូវ​តុលាការ និងការប្រើប្រាស់អំពើហិង្សា

ក្រុមសង្គមស៊ីវិល

ថ្ងៃទី​៥ ខែមិនា ឆ្នាំ២០១៧ - យើងខ្ញុំ​ជា​អង្គការ​សង្គម​ស៊ីវិល​ជាតិ និង​អន្តរជាតិ សូ​មសម្តែង​ការ​មិន​ពេញ​ចិត្ត​ជា​ខ្លាំង​​ចំពោះ​ការ​វាយប្រហារ​ដ៏​ឥត​អៀនខ្មាស់​មកលើ​អ្នក​ការពារ​សិទ្ធិមនុស្ស​នៅ​កម្ពុជា ក្នុង​រយៈពេល​ប៉ុន្មាន​សប្តាហ៍​ចុងក្រោយ​នេះ ដែល​ទង្វើ​នេះ​មើលទៅ​ហាក់​ដូចជា​យុទ្ធសាស្រ្ត​ដែល​បាន​គិត​ទុក​យ៉ាង​ច្បាស់​លាស់​របស់​អាជ្ញាធរ​កម្ពុជា ក្នុង​ការ​ដាក់ទណ្ឌ​កម្ម​ និង​​រារាំងនូវ​រាល់​ការ​បញ្ចេញ​សំឡេង​ជំទាស់​នៅ​មុន​​ការ​បោះ​ឆ្នោត​ឃុំសង្កាត់​ និង​ការ​បោះ​ឆ្នោត​ជាតិ ដែល​គ្រោង​​ធ្វើឡើង​ក្នុង​ខែមិថុនា​ ឆ្នាំ២០១៧ និង​ខែកក្កដា ឆ្នាំ២០១៨ នា​ពេល​ខាង​មុខ​ដ៏ខ្លីនេះ។

យើងខ្ញុំ​មាន​ការ​ព្រួយបារម្ភ​ចំពោះ​​​ការកើនឡើង​​នៃ​ភាព​ធ្ងន់ធ្ងរ​នៃ​ការ​បង្ក្រាប​របស់​    រដ្ឋាភិបាល​មក​លើ​សេរីភាព​មូលដ្ឋាន ដែល​អ្នកការពារ​សិទ្ធិ​មនុស្ស​ត្រូវ​បាន​ក្លាយ​ជា​គោល​​​ដៅ​នៃ​ការ​​គំរាមកំហែង ការ​យាយី​តាមផ្លូវ​តុលាការ និង​ការ​ប្រើប្រាស់​អំពើ​ហិង្សា។​ អ្នក​ការពារ​សិទ្ធិ​មនុស្ស​មាន​តួនាទីយ៉ាង​សំខាន់ក្នុង​ការ​ទាមទារ​ឲ្យ​អ្នក​មាន​អំណាច​មាន​ការ​ទទួល​ខុសត្រូវ​។ ការ​វាយ​ប្រហារ​មក​លើ​បុគ្គល​ដែល​ធ្វើ​ការលើ​បញ្ហា​សិទ្ធិ​មនុស្ស​ដោយ​សន្តិភាព និង​ត្រឹម​ត្រូវ​តាម​ច្បាប់​ គឺជា​រឿង​ខុស​ច្បាប់ មិនអាច​ទទួល​យក​បាន និ​ង​ត្រូវ​តែ​បញ្ឈប់។

យើងខ្ញុំ​មាន​ការ​ព្រួយបារម្ភ​ចំពោះ​​​ការកើនឡើង​​នៃ​ភាព​ធ្ងន់ធ្ងរ​នៃ​ការ​បង្ក្រាប​របស់​    រដ្ឋាភិបាល​មក​លើ​សេរីភាព​មូលដ្ឋាន ដែល​អ្នកការពារ​សិទ្ធិ​មនុស្ស​ត្រូវ​បាន​ក្លាយ​ជា​គោល​​​ដៅ​នៃ​ការ​​គំរាមកំហែង ការ​យាយី​តាមផ្លូវ​តុលាការ និង​ការ​ប្រើប្រាស់​អំពើ​ហិង្សា

អ្នក​ការពារ​សិទ្ធិ​មនុស្ស​មាន​ដូចជា​ លោក នី សុខា លោក​ យី សុខសាន្ត លោក ណៃ វ៉ង់ដា អ្នកស្រី លឹម មុនី និង​លោក នី ចរិយា (ដែល​ត្រូវ​បាន​ស្គាល់​ថាជា “អ្នកទាំង៥”)​ បាន​ស្ថិត​ក្នុង​ការ​ឃុំខ្លួន​តាម​អំពើចិត្ត​ចំនួន ៣១១ ថ្ងៃ​ហើយ​មកទល់​ពេល​នេះ នៅ​រាជធានី​​ភ្នំពេញ។ ក្នុង​ខែ​វិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០១៦ ក្រុម​ការងារ​អង្គការ​សហ​ប្រជាជាតិ​ទទួល​បន្ទុក​បញ្ហា​ការ​ឃុំខ្លួន​តាមអំពើចិត្ត​(“​ក្រុម​ការ​ងារ​ អ.ស.ប”​) បាន​សម្រេច​ថា អ្នក​ទាំង​៥​​ត្រូវ​បានគេ​​​រើស​អើង​ ដោយសារ​តែ​ឋានៈ​ពួកគាត់​​ជា​អ្នក​ការពារ​សិទ្ធិមនុស្ស ហើយ​ចំណុច​នេះ រួម​ជាមួយ​នឹង​ការ​រំលោភ​បំពាន​មក​លើ​សិទ្ធិ​ទទួលបាន​ការ​ជំនុំ​ជម្រះ​ដោយ​យុត្តិធម៌ បង្ហាញ​ច្បាស់​ថា​ការ​ឃុំខ្លួននេះ​គឺ​ជា​ការ​ឃុំ​ខ្លួន​តាម​អំពើ​ចិត្ត។ ក្រុម​ការងារ​ អ.ស.ប ក៏​បាន​អំពាវនាវ​ឲ្យ​រដ្ឋាភិបាល​កម្ពុជាដោះលែង​អ្នកទាំង៥​ជា​បន្ទាន់ ប៉ុន្តែ​ជាង​​ ៣ ខែ​មក​ហើយ អ្នកទាំង៥​​នៅតែ​ស្ថិត​ក្នុង​ពន្ធនាគារ​ ដោយ​ការ​ស៊ើប​អង្កេត​ក្នុង​​រឿង​ក្ដី​ដែល​មាន​ពាក់ព័ន្ធ​នឹង​បទចោទ​ដែល​មាន​​ចរិត​លក្ខណៈ​នយោបាយ​នៅ​តែ​បន្ត​។

នៅថ្ងៃទី២៣ ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ​២០១៧ អ្នកជាប់​ពន្ធនាគារ​ ៤ រូប ក្នុង​ចំណោម​អ្នកទាំង៥​ បាន​បង្ហាញ​មុខ​នៅ​សាលា​ឧទ្ធរណ៍​ ដើម្បី​តវ៉ា​ចំពោះ​ការ​បន្ត​ឃុំខ្លួន​បណ្ដោះអាសន្ន​លើ​ពួកគាត់​។ អស់​រយៈពេល ៦ ដង​ហើយ ដែល​ការ​ស្នើ​សុំ​នៅ​ក្រៅ​ឃុំ​ត្រូវ​បាន​តុលាការ​បដិសេធ។ បន្ថែម​ពី​លើនោះ កាល​ពីថ្ងៃទី២៧ ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ​២០១៧ អ្នកទាំង​៥ បាន​គ្រោង​នឹង​​​បង្ហាញ​ខ្លួន​នៅ​តុលាការ​កំពូល​ ក្នុង​សវនាការ​ជា​​សាធារណៈ ដើម្បី​តវ៉ា​នឹង​សេចក្ដី​សម្រេច​កាល​ពី​ឆ្នាំ​មុន ដែល​បាន​សម្រេច​បន្តការ​ឃុំ​ខ្លួន​បណ្ដោះ​អាសន្ន​លើ​​ពួកគាត់​ចំនួន​៦ ខែ​បន្ថែម​​ទៀត។ ទោះជា​យ៉ាង​នេះ​ក្តី​ ដីកា​កោះ​បង្គាប់​ឲ្យដឹក​អ្នក​ជាប់ឃុំ​ទាំង​នោះ​មក​បង្ហាញ​ខ្លួន​នៅ​​តុលាការ មិន​ត្រូវ​បាន​បញ្ជូន​ទៅ​ពន្ធនាគារ​ទាំង ៣ ផ្សេងៗគ្នា ដែលអ្នកទាំង៥ ត្រូវ​បាន​ឃុំខ្លួន​នោះ​ទេ ជា​លទ្ធផល​ធ្វើ​ឲ្យ​សវនាការ​នេះ​ត្រូវ​បាន​ពន្យារពេល។

កាលពី​សប្ដាហ៍​មុន សកម្មជន​ដី​ធ្លី​ដែល​តវ៉ា​អស់​រយៈពេល​ជាយូរ​មកហើយ និង​ជា​អ្ន​កការពារ​សិទ្ធិ​មនុស្ស អ្នកស្រី ទេព វន្នី ត្រូវ​បានតុលាការ​ផ្ដន្ទា​ទោស​ពី​បទ​ប្រើ​ប្រាស់​ “អំពើ​ហិង្សា​ដោយ​ចេតនាមាន​ស្ថាន​ទម្ងន់ទោស” ពាក់ព័ន្ធ​នឹង​បទ​ចោទ​កើត​ឡើង​តាំងពីឆ្នាំ២០១៣។ ការ​ផ្តន្ទា​ទោស​​នេះត្រូវ​បានធើ្វទៅ​ បន្ទាប់​ពីរ​យៈពេលជាង ៥ ខែ​នៃការឃុំ​ខ្លួន​បណ្តោះ​អាសន្ន​លើ​អ្នក​ស្រី​ ទេព វន្នី ក្រោម​បទចោទ​ដែល​គ្មាន​មូល​ដ្ឋាន​ ដែល​ត្រូវ​បាន​តុលាការ​មាន​ចំណាត់​ការ​ជា​ថ្មី​ភ្លាមៗ​ ក្រោយ​​​មាន​កា​រចាប់ខ្លួនអ្នកស្រី​ ក្នុង​ខែសីហា ឆ្នាំ២០១៦ ​ខណៈ​ដែល​អ្នកស្រី​កំពុង​តវ៉ា​ឲ្យ​មានការ​ដោះលែង​អ្នកទាំង៥។ ក្នុង​ចេតនា​បំបិទ​សំឡេង​បុគ្គល​ដែល​ហ៊ា​ន​និយាយ​ឥត​សំចៃ​មាត់ និង​គ្មាន​​ភាព​ភ័យ​ខ្លាច​ អ្នកស្រី ​ទេព   វន្នី ត្រូវ​បាន​តុលាការ​​ផ្តន្ទាទោស​ឲ្យជាប់​ពន្ធនាគារ   រយៈពេល ២ ឆ្នាំកន្លះ​ ក៏ដូចជា​​ការ​បង់ប្រាក់​ពិន័យ និង​ប្រាក់​សង​ជំងឺ​ចិត្ត ដែល​មានចំនួន​ប្រហែល​ ២.២៥០ ដុល្លារ​សហរដ្ឋ​អាមេរិក។ ក្រុម​អ្នក​គាំទ្រ អ្នកស្រី​ ទេព វន្នី ដែល​បាន​ប្រមូលផ្ដុំ​គ្នា​ដោយ​សន្តិវិធី​នៅ​ខាង​ក្រៅ​អគារ​តុលាការ ក៏​ត្រូវ​បាន​នគរបាល និង​កង​កម្លាំង​សន្តិសុខ​បំបែក​យ៉ាង​​ហិង្សា ដែល​​បណ្ដាល​ឲ្យ​អ្នក​តវ៉ា​មួយ​ចំនួន​ត្រូវ​បញ្ជូន​​ទៅ​ព្យាបាល​នៅ​មន្ទីរពេទ្យ។​ ព្រឹត្តិការណ៍​ទាំង​នេះកើតឡើង​បន្ទាប់​ពី​មាន​​ការ​ផ្តន្ទា​ទោសលើ​អ្នក​ស្រី ទេព​ វន្នី និង​សកម្មជន​បីនាក់​ទៀត​ កាល​ពីខែ​កញ្ញា ឆ្នាំ២០១៦ ពីបទ “​ការ​ប្រឆាំង​នឹង​រាជការ​សាធារណៈ​ដោយ​មាន​ស្ថាន​ទម្ងន់​ទោស” ដែល​ត្រូវ​បាន​តុលាការ​ចេញ​ចំណាត់​ការ​ឡើងវិញ​នៅ​ខែ​សីហា ឆ្នាំ​២០១៦ និង​បទ​ “​ប្រមាថ​ រាជការ​​សាធារណៈ” ពាក់ព័ន្ធ​នឹង​ការ​ធ្វើ​បាតុកម្ម​កាលពីឆ្នាំ២០១១ បើ​ទោះ​បី​ជា​ពុំ​មាន​ភស្តុតាង​គួរ​ឲ្យ​ជឿ​ជាក់​ដើម្បី​គាំទ្រ​បទ​ចោទទាំង​នេះក៏ដោយ។ សាលា​ឧទ្ធរណ៍​បាន​តម្កល់​ទោស​ជាប់ពន្ធ​នា​គារ​​រយៈពេល ៦ ខែ ប៉ុន្តែ​នៅ​មិនទាន់​ត្រូវ​បាន​អនុវត្ត​នៅឡើយទេ។

ការវិវឌ្ឍ​ទាំង​អស់នេះ បាន​កើតឡើង​ក្នុង​បរិយាកាស​ដ៏អាក្រក់​សម្រាប់វិស័យ​​សិទ្ធិ​មនុស្ស​នៅ​កម្ពុជា។ គ្រាន់​តែ​​ខែមុន​មួយ​ខែ​សោះ​ អ្នកឃ្លាំមើល​ការ​រំលោភ​បំពាន​សិទ្ធិ​មនុស្ស​ចំនួន ២​ រូប​ ត្រូវ​បាន​តុលាការ​​​កោះ​ហៅ​ដើម្បី​សាកសួរ​ក្រោម​ការ​សង្ស័យ​ថា​បាន​​​ប្រព្រឹត្ត​ល្មើសពីបទ “​ហិង្សា​ដោយ​ចេតនា” អំឡុង​ពេល​​បាតុកម្ម ដែល​ពួកគាត់​​ផ្ទាល់​គឺជា​ជនរងគ្រោះ​នៃ​ការ​វាយដំ​ពី​សំណាក់​​​កង​កម្លាំង​សន្តិសុខ។​ អង្គការ​សិទ្ធិមនុស្ស​មួយ​ ក៏រង​ការ​គំរាម​កំហែង​ជា​សាធារណៈ​ថាអាច​​ប្រឈម​នឹង​វិធានការ​ផ្នែកច្បាប់ ពាក់ព័ន្ធ​នឹង​ការ​បោះពុម្ពផ្សាយ​ ស្ដីពី​ការ​ស្រាវជ្រាវ​​ដែល​លើក​ឡើង​ពីបញ្ហា​​ពលកម្មកុមារ និងការ​បញ្ចាំ​ខ្លួន​ដោះ​បំណុល​​ក្នុងសិប្បកម្មផលិត​ឥដ្ឋ។ ជា​ការ​បន្ថែម​លើ​ប្រតិកម្ម​គួរឲ្យ​ព្រួយ​បារម្ភ​លើ​ការ​តស៊ូមតិ​យ៉ាង​ត្រឹម​ត្រូវ​ ​ អង្គការ​ចំនួន ៤៨ ត្រូវ​បាន​គំរាម​កំហែង​ថាអាច​ប្រឈមនឹង​​វិធានការ​ច្បាប់ពីបទ “ដាក់សម្ពាធលើ​តុលាការ” ដែលជា​បទ​ល្មើស​មួយ​ដែល​ហាក់ដូចជា​បង្កើត​ឡើង​ជាពិសេស សម្រាប់​អ្នកដែល​រិះគន់រដ្ឋាភិបាល បន្ទាប់​ពី​អង្គការ​ទាំងនេះ​បាន​​រិះគន់​​លើ​ការ​ផ្តន្ទាទោស​មក​លើ​សកម្មជន​បរិស្ថាន​ចំនួន ៣ នាក់។

បន្ថែម​លើ​នេះ​ទៀត ការ​ចាត់​ទុក​​​រាល់ការ​ធ្វើ​​បាតុកម្មគ្រប់រូប​ភាពជា “​បដិវត្ត​ពណ៌” ដោយ​មន្ត្រី​ជាន់​ខ្ពស់​សំខាន់ៗ​​របស់​រដ្ឋាភិបាល​ ហាក់​ដូចជា​ការ​ប៉ុនប៉ង​មួយ​​ក្នុង​ការ​ចាត់​រាល់​ទម្រង់​នៃ​ការ​ធ្វើ​បាតុកម្ម​ដោយ​សន្តិវិធី​ជា​អំពើ​ខុស​ច្បាប់​ និង​ជាការ​ផ្ដល់​ភាព​ត្រឹម​ត្រូវ​ក្នុង​ការ​ការ​ពារ​ខ្លួន​ជា​មុននូវ​រាល់​ការ​បង្រ្កាប​ដោយ​មិន​សមាមាត្រ​ និង​ហិង្សា​មក​លើ​ការធ្វើ​បាតុកម្ម។​ ​ យើងខ្ញុំ​មាន​ការ​ព្រួយបារម្ភ​យ៉ាង​ខ្លាំង​ថា​វោហារសាស្រ្ត​​បែប​នេះ ​អាច​បណ្តាល​​ឲ្យ​​ស្ថានភាព​កាន់តែ​គ្រោះថ្នាក់​ទៅៗ​សម្រាប់​អ្នក​ការពារ​សិទ្ធិ​មនុស្ស និង​បុគ្គល​គ្រប់រូប​ដែល​អនុវត្ត​​​សិទ្ធិ​សេរីភាព​មូលដ្ឋាន​របស់​ខ្លួន​ក្នុង​ការ​សម្តែង​យោបល់ បញ្ចេញ​មតិ ការ​ប្រមូល​ផ្តុំ​ដោយ​សន្តិវិធី និង​ខាង​សមាគម​នៅ​​ក្នុង​អំឡុង​រយៈពេល​នៃការ​បោះឆ្នោត​។

ការ​វាយ​ប្រហារ​មកលើ​អ្នកការពារ​សិទ្ធិ​មនុស្ស គឺជាការ​រំលោភ​បំពាន​លើ​កាតព្វកិច្ច​តាម​ផ្លូវ​ច្បាប់​របស់​កម្ពុជា​ក្រោម​​​ច្បាប់​សិទ្ធិ​មនុស្ស​អន្តរជាតិ។ បន្ថែម​លើ​នេះទៀត សេចក្ដី​ប្រកាស​របស់អង្គការ​សហប្រជាជាតិ ស្ដី​ពី​អ្នកការពារ​សិទ្ធិ​មនុស្ស បាន​បញ្ជាក់​បន្ថែម​យ៉ាង​ច្បាស់​​អំពី​​សិទ្ធិ​របស់​បុគ្គល​គ្រប់​រូប​ដែល​ត្រូវ​បាន​ធានា​ជា​លក្ខណៈអន្តរជាតិ​​ក្នុង​ការ​ចូល​រួម​ក្នុង​សកម្មភាព​ទាំងឡាយ​ដោយ​សន្តិវិធីដើម្បី​ប្រឆាំង​នឹង​ការ​រំលោភបំពាន​សិទ្ធិមនុស្ស និង​សេរីភាព​មូលដ្ឋាន ក៏​ដូចជា​តួនាទី​របស់រដ្ឋ​ក្នុង​ការ​​ចាត់វិធានការ​ចាំបាច់​នានា​ដើម្បី​ការពារ​បុគ្គល​គ្រប់រូបពីអំពើ​ហិង្សា ការ​គំរាម​កំហែង ការ​សងសឹក ការ​រើសអើង ការ​ដាក់​សម្ពាធ ឬ​សកម្មភាព​តាម​អំពើ​ចិត្ត​ណា​មួយ ដែល​ជា​ផល​វិបាក​នៃការ​អនុវត្ត​សិទ្ធិ​ដែល​ស្រប​ច្បាប់​ទាំង​នេះ​របស់​ពួកគេ។

​ក្រុម​ប្រឹក្សា​​សិទ្ធិមនុស្ស​អង្គការ​សហប្រជាជាតិ​ កំពុង​តែ​រៀបចំកិច្ច​ប្រជុំលើកទី ៣៤ នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង​ហ្សឺណែវ ៖ សហគមន៍​អន្តរជាតិ ជា​ពិសេស ភាគី​ហត្ថលេខី​ទាំងអស់​នៃ​កិច្ច​ព្រមព្រៀង​ស្តីពី​សន្តិភាព​ទីក្រុង​ប៉ារីស ដែល​បាន​សន្យា​ថា​នឹង “លើកកម្ពស់ និង​ជំរុញ​ឲ្យ​មាន​ការ​គោរព និង​ប្រតិបត្តិ​តាម​​សិទ្ធិ​មនុស្ស​ និង​សេរីភាព​មូលដ្ឋាន​នៅ​កម្ពុជា” គប្បី​​ចូលរួម​ជាមួយ​យើង​ខ្ញុំ ដើម្បី​សម្តែង​ការ​មិន​ពេញ​ចិត្ត​​ជា​សាធារណៈ​ជុំវិញ​ការ​រំលោភបំពាន​ទាំង​​នេះ និង​ជំរុញ​ឲ្យ​អាជ្ញាធរ​កម្ពុជា​អនុលោម​តាម​ច្បាប់​អន្តរ   ជាតិ។​

​យើងខ្ញុំ សូម​អំពាវនាវ​ឲ្យអាជ្ញាធរ​កម្ពុជា បញ្ឈប់​រាល់​ការ​វាយ​ប្រហារ​មិន​ត្រឹម​ត្រូវ​​មកលើ​អ្នកការពារ​សិទ្ធិ​មនុស្ស និង​ដោះលែង​អ្នក​ដែល​កំពុង​ជាប់​ឃុំទាំងអស់​ ដោយ​សារ​តែ​ការអនុវត្ត​​សេរីភាព​មូលដ្ឋាន​ដោយស្រប​ច្បាប់​របស់ពួកគេ។

សេចក្ដីថ្លែងការណ៍​រួម​នេះ​ចូលរួ​មគាំទ្រ​ដោយ ៖ ​
 
១. Afghanistan Journalists Center
២. ក្រុម​ការងារ​ដើម្បី​ដោះស្រាយ​ទំនាស់ (ACT)
៣. Article 19
៤. Asia Democracy Network (AND)
៥. Asian Forum for Human Rights and Development (FORUM-ASIA)
៦.​ Asian Network for Free Elections (ANFREL)
៧. Association of Caribbean Media Workers
៨. Banglar Manabadhikar Suraksha Mancha (MASUM), India
៩. សហគមន៍​បឹងកក់​
១០. សហគមន៍​បឹង​ត្របែក
១១. សហគមន៍​បុរីកីឡា​
១២. Bytes For All, Pakistan
១៣. អង្គការ​អនាគត​យុវជនកម្ពុជា​អាស៊ាន (CamASEAN)
១៤. សមាគម​យុវជន​ជនជាតិ​ដើម​ភាគតិច​កម្ពុជា (CIYA)
១៥. មជ្ឈមណ្ឌល​សិទ្ធិ​មនុស្ស​កម្ពុជា (CCHR)
១៦. មជ្ឈមណ្ឌល​កម្ពុជា ដើម្បី​ប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយ​ឯករាជ្យ (CCIM)
១៧. សមាគម​អាដហុក ការពារ​សិទ្ធិមនុស្ស និង​អភិវឌ្ឍន៍​នៅកម្ពុជា (ADHOC)
១៨. សម្ព័ន្ធ​ខ្មែរ​ជំរឿន និង​ការ​ពារ​សិទ្ធិមនុស្ស​ លីកាដូ (LICADHO)
១៩. Canadian Journalists for Free Expression
២០. Cartoonists Rights Network International
២១. Center for Human Rights and Development (CHRD),  Mongolia
២២. Center for Independent Journalism – Romania
២៣. Center for Media Freedom and Responsibility
២៤.​ Center for Media Studies & Peace Building
២៥. សម្ព័ន្ធ​សហគមន៍​កសិករ​កម្ពុជា​ ​(CCFC)
២៦​​. មជ្ឈមណ្ឌល​អប់រំ​ច្បាប់​សម្រាប់​សហគមន៍ (CLEC)
២៧. អង្គការ​សមធម៌​កម្ពុជា (EC)
២៨. សហគមន៍​បណ្តាញ​អតីតស្ត្រី​បឹងកក់
២៩. Free Media Movement
៣០. Front Line Defenders
៣១. Fundamedios - Andean Foundation for Media Observation and Study
៣២. អង្គការ​យេនឌ័រ និង​អភិវឌ្ឍន៍​ដើម្បី​កម្ពុជា​ (GADC)
៣៣. Globe International Center, a Mongolian NGO
៣៤. Human Rights Defenders Alert, India
៣៥. Human Rights Network for Journalists – Uganda
៣៦. Human Rights Working Group (HRWG), Indonesia
៣៧. Index on Censorship
៣៨. យុវជន​ជនជាតិ​ដើមភាគតិច ឃុំប្រមេរ​ ស្រុកត្បែងមានជ័យ ខេត្តព្រះវិហារ
៣៩. សមាគម​ឥន្ទ្រទេវី  (IDA)
៤០. INFORM Human Rights Documentation Centre, Sri Lanka
៤១. INSEC (Informal Sector Service Centre), Nepal
៤២. Institute for Media and Society
៤៣. International Federation for Human Rights (FIDH), in the framework of the Observatory for the Protection of Human Rights Defender
៤៤. International Press Centre
៤៥. Journaliste en danger
៤៦. សហគមន៍​ជន​ជាតិ​ដើម​ភាគ​តិច​​កួយឃុំ​ប្រមេរ ខេត្ត​ព្រះវិហារ​
៤៧. សហគមន៍​ដី​ធ្លី ភូមិ​១ សង្កាត់​៣ ខេត្ត​ព្រះសីហនុ
៤៨. សហគមន៍​ដីធ្លី ភូមិ​ព្រែកជីក ខេត្តកោះកុង
៤៩. សហគមន៍​ដីធ្លី ភូមិស្គន់ ខេត្តសៀមរាប
៥០. Law and Society Trust (LST), Sri Lanka
៥១. សហគមន៍​ដីធ្លីឡពាង ខេត្ត​កំពង់ឆ្នាំង
៥២. Maldivian Democracy Network (MDN)
៥៣. Media Institute of Southern Africa
៥៤. Media Watch
៥៥.​ Mongolia Democracy Network
៥៦. National Union of Somali Journalists
៥៧. Norwegian PEN
៥៨. Odhikar, Bangladesh
៥៩. Pacific Islands News Association
៦០. Pakistan Press Foundation
៦១. Palestinian Center for Development and Media Freedoms - MADA
៦២. Peoples' Vigilance Committee on Human Rights (PVCHR)
៦៣. Philippines Alliance of Human Rights Advocates (PARHA)
៦៤. PILIPINA Legal Resources Center (PLRC)
៦៥. អង្គការពន្លក​ខ្មែរ​ (PKS)
៦៦. Programme Against Custodial Torture and Impunity (PACTI), India
៦៧. Progressive Voice, Myanmar
៦៨. សហគមន៍​ផ្លូវ​ភ្លើង​ ទួលសង្កែ A
៦៩. Society for the Protection of the Rights of the Child (SPARC), Pakistan
៧០. សហគមន៍​ SOS ព្រលាន​យន្តហោះ​អន្តរជាតិ​ភ្នំពេញ
៧១. South East European Network for Professionalization of Media
៧២. South India Cell for Human Rights Education and Monitoring (SICHREM)
៧៣. Southeast Asian Press Alliance
៧៤. Suara Rakyat Malaysia (SUARAM)
៧៥. Task Force Detainees of the Philippines
៧៦. Think Centre, Singapore
៧៧. Vigilance pour la Démocratie et l’État Civique
៧៨.​ World Organisation Against Torture (OMCT), in the framework of the Observatory for the Protection of Human Rights Defenders

PDF format: ទាញយកសេចក្តីថ្លែងការណ៍ជាភាសាអង់គ្លេស - ទាញយកសេចក្តីថ្លែងការណ៍ជាភាសាខ្មែរ
MP3 format: ស្តាប់សម្លេងជាភាសាខ្មែរ


0%

80%

20%